15 Haziran 2006

baba ve piç (!)

Elif Şafak başka...
Kurgu, zeka, dil hakimiyeti, karakterler, gizli umut ve umutsuzluk beni büyülüyor.
'Baba ve Piç' ise bambaşka...
İçiçe geçmiş hikayeler, içiçe geçmiş karakterler, geçmiş ve gelecek duygusu, kaçmak ve tam da ortasına düşmek durumu, acı, pişmanlık, isyan, aidiyet.... Kim ne derse desin, eğer bir yüzleşme kitabıysa bu, kadınca, kadın oluşla ilgili bir yüzleşme bu o zaman... Çekilen acıların, en çok da nasıl kadınlar tarafından yasandığını bağıran bir hikaye bu.
“Sürekli ve süratle unutan, tarih ile bağları arızalı kuşaklar yetiştiren bir toplumda yaşıyoruz. Yine de ve her şeye rağmen kolektif hafıza sızabiliyorsa eğer kulaktan kulağa, bunu en başta kadınlara borçluyuz: Anneannelerin, ciciannelerin, teyzelerin hafızalarına… 8 Mart gününü seçtik, çünkü romanım Baba ve Piç, dört kuşak kadının etrafında örülü ve kadınların pek irdelenmeyen, bilinmeyen gündelik mücadeleleri, hüzünleri ve sırları hakkında…”